အနတၱသေဘာတရား

ေကာင္းပါျပီ။ ၾကံစည္ခ်င္ရာ ၾကံစည္တတ္ေသာ စိတ္ကေလးကိုပင္ ပိုင္ဆိုင္သူမရွိဟု ဆိုပါလ်င္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္၊ ပစ္ထားရေတာ့မည္ေလာ။ ၄င္းကို ခ်ဳပ္ကိုင္ၾကိဳးကိုင္ျခင္း မျပဳရေတာ့ျပီေလာ။ အဘယ္သို ့ေသာ အျခင္းအရာျဖင့္ ၄င္းကို ထိန္းသိမ္းအုပ္ခ်ဳပ္ပါမည္နည္း ဟူေသာေမးခြန္းမ်ား ေပၚေပါက္လာရေတာ့မည္။ ဟုတ္ေပသည္။ တရားအားထုတ္ျခင္းဟူသည္မွာ စိတ္ကို အထိုက္အေလ်ာက္ ၾကိဳးကိုင္နိဳင္ေစရန္၊ သို ့မဟုတ္ ၾကိဳးကိုင္နည္းေတြ ့ရွိရန္ ျဖစ္ေပသည္။ စိတ္ကို ပိုင္ဆိုင္သူရွိမရွိ အပထား၍ စိတ္၏သဘာ၀သည္ ေတာင္ခုန္ ေျမာက္ခုန္ ေျပးလႊား၍သာ ေနခ်င္တတ္သည္။

ယိုးဒယားကနည္းႏွင့္ တူျခင္း

“အိပ္မက္ေလာက” ထဲမွ တတံု တတံုထြက္၍ “ဒိ႒ေလာက” ထဲ၌ စိတ္ကိုထားျခင္းအားျဖင့္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တြင္ သိျမင္ရေသာ အျခင္းအရာမ်ားမွာ တန္ဖိုးရွိလွသည္။ အေတာ္ၾကီးက်င့္သားရလာေသာအခါ “အိပ္မက္ေလာက” မွထြက္၍ ဒိ႒ေလာကသို ့ ၀င္လိုက္ဆိုလ်င္ပင္ ယခင္က ပူပန္ေသာကေရာက္ျခင္းမ်ား၊ အလိုမက်သျဖင့္ ေဒါသျဖစ္ျခင္း စေသာ ႏွလံုးမသာယာမႈမ်ားသည္ မီးကို ေရႏွင့္ ျငိမ္းသတ္လိုက္ဘိသကဲ့သို ့ ရုတ္ခ်ည္း ေပ်ာက္ကြက္သြားတတ္ေပသည္။

ဒိ႒ေလာက

ဒိ႒ေလာကဟူသည္ကား အဘယ္သို ့နည္း။

အထက္ပါ ဥဒါဟရုဏ္၌ ၀န္ၾကီးသည္ ၄င္း၏ေနအိမ္အတြင္း ဆိုဖာေပၚ၌ထိုက္လ်က္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနသည္ဟု ဆိုခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ထိုအခိုက္တြင္ လမ္းေပၚမွ ကားသြားသံႏွင့္ ဟြန္းသံမ်ား ၾကားေကာင္းၾကားေပလိမ့္မည္။ ေနာက္တခဏတြင္ ကားသံေရာ၊ ဟြန္းသံပါ (သူ သတိျပဳသည္ျဖစ္ေစ၊ မျပဳသည္ျဖစ္ေစ) ကုန္ဆံုးကြယ္ေပ်ာက္ သြားၾကေပလိမ့္မည္။ သူ၏ စပယ္နီယယ္ ေခြးကေလးတက္လာသည္ကို ျမင္လိုက္ရ၍ သူ၏ေျခသလံုးကို ပြတ္သီးပြတ္သပ္ လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ရူပါရံုထိခိုက္ျခင္းႏွင့္ ေဖာ႒ဗၺရံု အေတြ ့သေဘာတို ့ (သူ သတိျပဳသည္ျဖစ္ေစ၊ မျပဳသည္ျဖစ္ေစ) ျဖစ္ေပၚျပီး ကြယ္ေပ်ာက္ကုန္ဆံုးသြားၾကေပလိမ့္မည္။

“ထင္ေၾကး” ႏွင့္ ၾကည္နူးျခင္း

တဖန္ ေသာင္းေသာင္းျဖျဖၾကိဳဆိုၾကျခင္းမ်ား၊ ပန္းစည္းဆက္ၾကျခင္းမ်ားသည္ အတိတ္ကာလ၌ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အျခင္းအရာမ်ားသာျဖစ္၍ ဆိုဖာၾကီးေပၚ၌ ၀န္ၾကီးထိုင္လ်က္ရွိေသာအခ်ိန္တြင္ ျပီးပ်က္ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ မဟုတ္ပါေလာ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ၾကိဳဆိုၾကေသာ အရာရွိမ်ားႏွင့္ ျမိဳ ့မိျမိဳ ့ဖမ်ားအနက္မွ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ပင္ ကြယ္လြန္ခ်င္ ကြယ္လြန္နိဳင္ျပီ မဟုတ္ပါေလာ။ ၀န္ၾကီးအား စည္စည္ကားကား ၾကိဳဆိုနိဳင္ေစရန္အတြက္ အခ်ိဳ ့အလုပ္ရံုမွ အလုပ္သမားမ်ားအား ပိုက္ဆံေပးျပီး အလုပ္ပိတ္ေပးရျခင္းလည္း ျဖစ္နိဳင္သည္။

ေလာကႏွစ္မ်ိဳး

ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ ဟူေသာ ဗုဒၶၾသဝါဒအရ အေလ့အက်င့္ ျပဳလုပ္လာခဲ့ေသာ ကၽြႏု္ပ္အျမင္၌ ေလာကသည္ ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏။ ပထမတစ္မ်ိဳးမွာ “ပညတ္ေလာက” သို ့မဟုတ္ အိပ္မက္ေလာက (dream world) ျဖစ္၍ ဒုတိယတစ္မ်ိဳးမွာ “ပရမတ္ေလာက” သို ့မဟုတ္ ဒိ႒ေလာက (actual world) ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ သတၱဝါဟူသမွ်သည္ သံသရာလဆန္း တစ္ရက္ေန ့မွစ၍ “အိပ္မက္ေလာက” ထဲ၌သာလွ်င္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေမြ ့ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပိုက္လာခဲ့ၾက၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ “အိပ္မက္ေလာက” ဆိုနိဳင္ပါသနည္း။ (ကၽြႏ္ုပ္မွာ စာတတ္ေပတတ္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ စာတတ္သူမ်ား၏ အျမင္၌ အသံုးအႏႈန္း၊ အေခၚအေဝၚမ်ားမွာ မွန္ေကာင္းမွ မွန္ေပ၏။ သို ့ရာတြင္ စာမတတ္ေသာ အရပ္သားမ်ား နားလည္ေအာင္ “စိတ္၀င္စားေအာင္” ေရးသားတင္ျပျခင္းျဖစ္၍ ၄င္းတို ့နားလည္ၾကလ်င္ ျပီးေရာဟု သေဘာပိုက္မိပါေတာ့သည္။)

စဥ္းစားေတြးေတာ၍ မၿဖစ္

အထက္တြင္ ေရးသားေဖာ္ၿပခဲ့သမွ်မွာ ေအာက္တြင္ ေရးသားေဖာ္ၿပလတၱံ ့ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားအတြက္ ပဏာမပ်ိဳးလိုက္ၿခင္းမွ်သာ ၿဖစ္သည္။

ဗုဒၶေဟာေတာ္မူခဲ့သည့္ တရားေတာ္မ်ား၏ အဆီအႏွစ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္မွာ ရုပ္ဓမၼ၊ နာမ္ဓမၼတို ့၏ သေဘာ သဘာ၀တၱ အစစ္အမွန္ကို သိၿမင္ၾကေစၿခင္းအတြက္မွ်သာ ၿဖစ္၏ ။ ေလာကဟူသည္ ဘယ္မွ်ေလာက္ က်ယ္၀န္းသည္ၿဖစ္ေစ၊ လိုရင္းအခ်ဴပ္၌ ရုပ္ႏွင့္ နာမ္မွ်သာ ရွိ၏။ တစ္နည္းဆိုေသာ္ ခႏၶငါးပါးမွ်သာ ရွိ၏။ ခႏၶငါးပါးအနက္တြင္လည္း တစ္ပါးပါးကို ယထာဘူတက်က်သိလွ်င္ ကိစၥၿပီးႏိုင္သည္ဟု ေဟာေတာ္မူ၏ ။